ചോർന്നൊലിക്കുന്ന ഷെഡ്ഡിൽ ജീവിതം… മരിക്കും മുമ്പ് ഒരു കൂര മാത്രം സ്വപ്നം; കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ കണ്ണീരുണർത്തുന്ന കഥ

ജീവിതം ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യനെ അത്രമേൽ പരീക്ഷിക്കും. ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളോടെ തുടങ്ങിയ യാത്രയുടെ ഒടുവിൽ, ചോർന്നൊലിക്കുന്ന ഒരു ഷെഡ്ഡും ഒരു മണ്ണെണ്ണവിളക്കുമാത്രം കൂട്ടായി അവശേഷിക്കുമ്പോൾ, ആ ജീവിതം സമൂഹത്തോട് പല ചോദ്യങ്ങളും ചോദിക്കും. അത്തരമൊരു ജീവിതത്തിന്റെ ഉടമയാണ് ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ വള്ളികുന്നം സ്വദേശിയായ കൃഷ്ണൻകുട്ടി (69).

അടച്ചുപൂട്ടിയ ഇഷ്ടികക്കളത്തിലെ ഏതു നിമിഷവും തകർന്നുവീഴാവുന്ന ഷെഡ്ഡിലാണ് കഴിഞ്ഞ ഒരു പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി അദ്ദേഹം ജീവിക്കുന്നത്. തുരുമ്പെടുത്ത ടിൻഷീറ്റുകൾ ചേർത്ത് കെട്ടിയ മേൽക്കൂര കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ പപ്പടംപോലെ വിറയ്ക്കും. മഴ പെയ്താൽ ചോർന്നൊലിക്കും. വൈദ്യുതിയില്ലാത്ത ആ ഷെഡ്ഡിൽ രാത്രികളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ചെറിയ മണ്ണെണ്ണവിളക്കാണ്.

റേഷനരി കൊണ്ടുള്ള ചോറോ കഞ്ഞിയോ ആണ് പല ദിവസങ്ങളിലെയും ഭക്ഷണം. അച്ചാറാണ് പലപ്പോഴും ഏക കറി. എന്നിട്ടും ജീവിതത്തോട് പരാതിയില്ല. ഒരു മോഹം മാത്രം — മരിക്കും മുമ്പ് ചുരുണ്ടുകിടക്കാൻ സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ കൂര.

കുട്ടിക്കാലത്ത് അനാഥൻ… ജീവിതം മുഴുവൻ പോരാട്ടം

വള്ളികുന്നം 12-ാം വാർഡിലെ മുണ്ടിയാലുംവിളയിൽ പരേതരായ നീലകണ്ഠപിള്ളയുടെയും കല്യാണിയുടെയും മകനാണ് കൃഷ്ണൻകുട്ടി. ബാല്യത്തിലേ അച്ഛനമ്മമാരെ നഷ്ടപ്പെട്ട അദ്ദേഹം ബന്ധുക്കളുടെ സംരക്ഷണത്തിലാണ് വളർന്നത്.

പഠനം പാതിവഴിയിൽ അവസാനിപ്പിച്ച് ഉപജീവനത്തിനായി നാടുവിട്ടു. മലബാർ ഉൾപ്പെടെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് വർഷങ്ങളോളം ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ പ്രായവും രോഗങ്ങളും ശരീരത്തെ കീഴടക്കിയതോടെ പത്തുവർഷം മുമ്പ് സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവന്നു.

വള്ളികുന്നത്തെ ഇഷ്ടികക്കളത്തിൽ സഹായിയായി ജോലി ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും നടുവേദനയും കാലിലെ അസുഖവും രൂക്ഷമായതോടെ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു. പിന്നീട് താമസിച്ചിരുന്ന ഇഷ്ടികക്കമ്പനിയുടെ ഉടമ, അവിടം നോക്കിനടത്താനുള്ള ചുമതല നൽകി. ശമ്പളമൊന്നുമില്ല. പകരം തലചായ്ക്കാൻ ഒരു ഷെഡ്ഡും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും മാത്രം.

നാട്ടുകാരുടെ കരുതലാണ് ഇന്നത്തെ ജീവൻ

പ്രളയകാലത്തും കോവിഡ് മഹാമാരിക്കാലത്തും പട്ടിണിയിലാകാതെ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയെ താങ്ങിയത് നാട്ടുകാരായിരുന്നു. ഭക്ഷണവും ആവശ്യമായ സഹായങ്ങളും എത്തിച്ചത് അയൽവാസികളും സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരുമാണ്.

മുൻ പഞ്ചായത്ത് ഭരണസമിതിയുടെ കാലത്ത് വയോജന സംരക്ഷണ പദ്ധതിയായ പകൽവീട്ടിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയതോടെ അവധിദിവസങ്ങൾ ഒഴികെ രണ്ടുനേരം ഭക്ഷണം ലഭിച്ചുതുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇതിനിടെ കാലിലെ രോഗം രൂക്ഷമായി. കോട്ടയം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ശസ്ത്രക്രിയ നിർദേശിച്ചെങ്കിലും പണമില്ല, കൂടെ പോകാൻ ആളില്ല — അതിനാൽ ചികിത്സയും വഴിമുട്ടി.

ഇഷ്ടികക്കമ്പനിയിലെ വൈദ്യുതി വിച്ഛേദിച്ചതോടെ രാത്രികൾ മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണ്. കുടിക്കാനും പാചകം ചെയ്യാനും ആവശ്യമായ വെള്ളം അയൽവീടുകളിൽ നിന്നാണ് കൊണ്ടുവരുന്നത്.

പ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായി… വീട് മാത്രം എത്തിയില്ല

സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ അതിദാരിദ്ര്യമുക്ത പദ്ധതിയിൽ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയെ ഉൾപ്പെടുത്തി വസ്തുവും വീടും അനുവദിക്കാൻ തീരുമാനമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഫണ്ടിന്റെ അഭാവം കാരണം ആ സ്വപ്നം ഇന്നും യാഥാർഥ്യമായിട്ടില്ല.

ഗ്രാമപഞ്ചായത്തംഗം വി. വിമലന്റെ വാക്കുകളിൽ, “അതിദാരിദ്ര്യമുക്ത പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും ഫണ്ടിന്റെ ദൗർലഭ്യം കാരണം വസ്തുവോ വീടോ ലഭ്യമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഏറ്റവും വലിയ തുണ നാട്ടുകാരാണ്.”

സമൂഹത്തോടുള്ള ഒരു നിശ്ശബ്ദ ചോദ്യം

നാട്ടിനുവേണ്ടി ജീവിതം മുഴുവൻ അധ്വാനിച്ച ഒരാൾക്ക് വാർധക്യത്തിൽ ലഭിച്ച പ്രതിഫലം ഒരു പൊളിഞ്ഞ ഷെഡ്ഡും ഒരു മണ്ണെണ്ണവിളക്കുമാണെങ്കിൽ, അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ദുരവസ്ഥ മാത്രമല്ല; സമൂഹം ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ട യാഥാർഥ്യവുമാണ്.

കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്ക് വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല. സമ്പത്തും സൗകര്യങ്ങളും വേണ്ട. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ചോരാത്ത ഒരു മേൽക്കൂരയും ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകൾ സമാധാനത്തോടെ കഴിച്ചുകൂട്ടാൻ ഒരു ചെറിയ വീടുമാത്രമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നം.

ആ സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമാകാൻ സമൂഹത്തിന്റെയും അധികാരികളുടെയും കരുതലുള്ള ഇടപെടൽ ഇനിയും വൈകാതിരിക്കട്ടെ.