വേമ്പനാടിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ വല വീശുന്നവരുടെ വേദന: മീനുകൾ അന്യമാകുന്ന കായൽ

വേമ്പനാട്ടു കായലിന്റെ ഓളങ്ങൾക്കിടയിൽ വള്ളം തുഴഞ്ഞ്, വല വിരിച്ച് ഉപജീവനത്തിന്റെ നൂലുകൾ നെയ്യുന്ന ഒരു വലിയ ജനതയുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന്, അവരുടെ വലകളിൽ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് പകരം ശൂന്യത മാത്രമാണ് ബാക്കിയാകുന്നത്. കായലിലെ ശുദ്ധജല മത്സ്യം വൻതോതിൽ കുറഞ്ഞതോടെ കടുത്ത വിഷമത്തിലാണ് നമ്മുടെ ഉൾനാടൻ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ.

രുചിഭേദങ്ങൾ ഓർമ്മയാകുന്നു

കുട്ടനാടിന്റെ സവിശേഷമായ രുചിക്കൂട്ടുകൾക്ക് മിഴിവേകിയിരുന്ന കരിമീനും മഞ്ഞക്കൂരിയും, കണമ്പും വാളയും കുറുവും ചെങ്കടിയും കാളാഞ്ചിയും ഒക്കെ ഇന്ന് കായലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിപണിയിൽ വലിയ ഡിമാൻഡുള്ള കൊഞ്ച് പോലും വൻതോതിൽ കുറഞ്ഞത് തൊഴിലാളികളുടെ നടുവൊടിച്ചു. 2019-20 കാലഘട്ടം മുതൽ തുടങ്ങിയ ഈ മത്സ്യശോഷണം ഇന്ന് അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ പട്ടിണിയുടെ വക്കിലെത്തിച്ചിരിക്കുന്നു.

ബണ്ടും മാലിന്യവും: കായലിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടൽ

ഈ ദുരന്തത്തിന് പിന്നിൽ മനുഷ്യൻ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച കാരണങ്ങളാണെന്ന് തൊഴിലാളികൾ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. കായലിലെ മലിനീകരണവും തണ്ണീർമുക്കം ബണ്ടിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലെ പാളിച്ചകളും മത്സ്യസമ്പത്തിനെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. നവംബറിൽ ബണ്ട് അടയ്ക്കുകയും മാർച്ച് മാസത്തിൽ തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പഴയ രീതി പുനഃസ്ഥാപിക്കണമെന്നാണ് ഇവരുടെ ആവശ്യം. ഉപ്പുവെള്ളം കായലിലേക്ക് കയറി ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാത്രമേ മത്സ്യങ്ങളുടെ പ്രജനനം ശരിയായ രീതിയിൽ നടക്കൂവെന്നും, അത് കായലിന്റെ സ്വാഭാവിക സന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്ക് അനിവാര്യമാണെന്നും ഇവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

ഇടനിലക്കാരുടെ ചൂഷണവും പ്രതിസന്ധിയും

മത്സ്യം ലഭിക്കാത്തതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ദുരിതം അവ വിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഇവർ നേരിടുന്നത്. സഹകരണ സംഘങ്ങൾ സജീവമല്ലാത്തയിടങ്ങളിൽ ഇടനിലക്കാരുടെ ചൂഷണം കാരണം, തങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടിന് തുച്ഛമായ തുക മാത്രം ലഭിക്കാൻ തൊഴിലാളികൾ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം അർഹിക്കുന്നവർക്ക് ലഭിക്കാത്ത ദയനീയ അവസ്ഥ!

“വേമ്പനാട് വെറുമൊരു ജലാശയമല്ല, ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ വിശപ്പടക്കുന്ന ചാലാണ്. കായലിൽ മീനുകൾ കുറയുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു പാരിസ്ഥിതിക പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ வாழ்வாதാരത്തിന്റെ തന്നെ അസ്തമയമാണ്. പ്രകൃതിയുടെ താളം തെറ്റാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ, കായലിന്റെ നൊമ്പരം കേൾക്കാൻ അധികൃതർ ഇനിയും വൈകിക്കൂടാ.”

നമ്മുടെ തീൻമേശകളിൽ എത്തുന്ന രുചിയേറിയ മീനുകൾക്ക് പിന്നിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്ന മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ഈ സങ്കടം നാട് തിരിച്ചറിയണം. കായലിന്റെ ഈ ശോഷണം തടയാൻ ശാസ്ത്രീയമായ ഇടപെടലുകൾ അടിയന്തരമായി ആവശ്യമാണ്.