വേമ്പനാടിന്റെ കണ്ണീർ: ഓളപ്പരപ്പിൽ വീണ്ടും മീനുകളുടെ കൂട്ടമരണം

വേമ്പനാട്ടു കായലിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിൽ ഇന്ന് കാണുന്നത് ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു കാഴ്ചയാണ്. അലഞ്ഞുനടക്കേണ്ട കരിമീനുകളും വരാലുകളും പള്ളത്തികളും ചത്തുപൊങ്ങി വെള്ളത്തിൽ കിടക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഒരു വലിയ സന്തുലിതാവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ തകർന്നു വീഴുന്നത്. എന്തുകൊണ്ട് മീനുകൾ ഇങ്ങനെ കൂട്ടത്തോടെ ചത്തുപൊങ്ങുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അധികാരികളും നാട്ടുകാരും ഒരുപോലെ പകച്ചുനിൽക്കുകയാണ്.

കാരണം അജ്ഞാതം, മരണം നിത്യം

കഴിഞ്ഞദിവസം തണ്ണീർമുക്കം ബണ്ടിന്റെ ഷട്ടറുകൾ തുറന്നതിന് പിന്നാലെയാണ് ഈ ദുരന്തം കൂടുതൽ രൂക്ഷമായത്. കായലിലെ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന മലിനജലം ശുചീകരിക്കാൻ ആരോ തെറ്റായ മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സംശയം ബലപ്പെടുന്നു. ചിലർ രാത്രികാലങ്ങളിൽ മത്സ്യബന്ധനത്തിനായി നഞ്ചു കലർത്താറുണ്ടെന്ന മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ, കായലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നടമാടുന്ന ക്രൂരതയുടെ നേർസാക്ഷ്യമാണ്. അപകടകരമായ രാസപദാർത്ഥങ്ങൾ ജലത്തെ വിഷലിപ്തമാക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അധികൃതർ അടിയന്തരമായി പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഒരേ ചോദ്യം, പഴയ മറുപടികൾ

കഴിഞ്ഞവർഷവും സമാനമായ രീതിയിൽ മീനുകൾ കൂട്ടത്തോടെ ചത്തുപൊങ്ങിയിരുന്നു. അന്ന് മലിനീകരണ നിയന്ത്രണ ബോർഡ് നടത്തിയ പരിശോധനയിൽ, വെള്ളത്തിലെ ഓക്സിജന്റെ അളവ് കുറഞ്ഞതാണ് മരണകാരണം എന്നായിരുന്നു കണ്ടെത്തൽ. എന്നാൽ, വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ഇതേ പ്രതിസന്ധി ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ശാസ്ത്രീയമായ ഇടപെടലുകൾക്ക് എവിടെയോ പിഴയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വ്യക്തം.

“വേമ്പനാട് വെറുമൊരു ജലാശയമല്ല, അത് ഒരു നാടിന്റെ ജീവനാഡിയാണ്. കായലിലെ മീനുകൾ ചത്തുപൊങ്ങുമ്പോൾ അത് ഒരു വലിയ മുന്നറിയിപ്പാണ്—നാം കുടിക്കുന്ന വെള്ളവും, നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഭക്ഷണവും സുരക്ഷിതമല്ല എന്ന്. മലിനീകരണത്തിന്റെ ഈ വിഷച്ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചെറിയാൻ ഇനിയെങ്കിലും അധികൃതർക്ക് കഴിയണം. സാംപിൾ പരിശോധനകൾക്കപ്പുറം, ഈ കായലിനെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു ശാശ്വത പരിഹാരം നമുക്ക് വേണം.”

പ്രകൃതിയെ കൊന്നുകൊണ്ട് നടത്തുന്ന വികസനമോ, മനുഷ്യന്റെ അമിതമായ ഇടപെടലോ—എന്തായാലും ഇരയാകുന്നത് നിഷ്കളങ്കമായ ജലജീവികളും, ഉപജീവനത്തിനായി കായലിനെ ആശ്രയിക്കുന്ന പാവം തൊഴിലാളികളുമാണ്. നമ്മുടെ വേമ്പനാടിനെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ, ഈ മരണത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി തടയാൻ നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു ശബ്ദമുയർത്താം.