കായൽക്കരയിലെ നിരാശയുടെ വേലിയേറ്റം: വാഗ്ദാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉരുകുന്ന ജീവിതങ്ങൾ
വേമ്പനാട്ടു കായലിന്റെ ഓളങ്ങൾക്കൊപ്പം ജീവിതം താളം തെറ്റിയ ഒരു ജനതയുണ്ട്—മുഹമ്മ ആര്യക്കര ഡിപ്പോക്കടവിലെ കക്കത്തൊഴിലാളികൾ. തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ആരവങ്ങൾ നാടെങ്ങും അലയടിക്കുമ്പോഴും, ഇവർക്കിടയിൽ അലയടിക്കുന്നത് നിരാശയുടെ വലിയൊരു വേലിയേറ്റമാണ്.
കായൽ കനിഞ്ഞില്ല, വാഗ്ദാനങ്ങളും
ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂടിൽ കക്കയിറച്ചി കഴുകി വൃത്തിയാക്കുന്ന ബേബിയുടെയും അശോകന്റെയും മുഖത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പെന്ന കേട്ടപ്പോൾ വന്നത് ദേഷ്യമായിരുന്നു. “കാറ്റിലും കോളിലും വള്ളം തകർന്നു, അന്ന് നഷ്ടപരിഹാരം ചോദിച്ചപ്പോൾ ആരും വന്നില്ല. ഇപ്പോൾ വോട്ടു ചോദിക്കാൻ മാത്രം വരുന്നു.”— ബേബിയുടെ ഈ വാക്കുകളിൽ ഒരു നാടിന്റെ മുഴുവൻ വേദനയുണ്ട്.
അപ്പുറത്ത് തലയിൽ കക്കയിറച്ചിക്കൂട്ടയുമായി എത്തിയ പരമേശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കുള്ള ഒരു വലിയ പരിഹാസമായിരുന്നു: “നഷ്ടപരിഹാരം പത്രത്തിലുണ്ട്, പാത്രത്തിലില്ല!”— വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പെരുമഴയിൽ ജീവിതത്തിന്റെ പച്ചപ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ നേർചിത്രമാണിത്.
പുലരിമുതൽ ഇരുട്ടുവരെ, ഒരു ജീവിതം
പുലർച്ചെ നാലുമണിക്ക് കായലിലേക്ക് വള്ളമിറക്കുന്ന ഇവരുടെ ജീവിതം വലിയൊരു സമരമാണ്. കിലോയ്ക്ക് 150-160 രൂപ കിട്ടുമെങ്കിലും, കായൽ ഇപ്പോൾ വറ്റി വരണ്ടിരിക്കുന്നു. കക്കയും മീനും ഇല്ലാതായതോടെ മീൻപിടുത്തവും കക്കവാരലും വെറും ഓർമ്മയായി മാറുകയാണ്. എന്നിട്ടും, ഓമനയെപ്പോലുള്ളവർ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ പറയുന്നു: “ആരു ജയിച്ചാലും ജോലി ചെയ്താൽ മാത്രമേ കഴിയൂ.”— ജീവിതത്തോട് പൊരുതുന്നവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമാണിത്.
രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തിരയിളക്കം
കായലോരത്ത് മുന്നണികളുടെ പ്രചാരണങ്ങൾ കൊഴുക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെയുള്ള മനുഷ്യർക്ക് അത് കേവലം ഒരു ചടങ്ങാണ്. അവർക്ക് വേണ്ടത് വാഗ്ദാനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് തകർന്നുപോയ വള്ളങ്ങൾക്ക് പകരവും, മീൻ ലഭിക്കാത്ത നാളുകളിൽ വിശപ്പടക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗവുമാണ്.
“കായലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും ജീവിതം വാരിയെടുക്കുന്നവർ ഇന്ന് കരയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇലക്ഷൻ പോസ്റ്ററുകൾ കൊണ്ട് കായൽക്കരകൾ നിറയുമ്പോൾ, ഇവരുടെ പാത്രത്തിൽ നിറയേണ്ട അന്നത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തരം ആരു നൽകും? ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയാണ്, വോട്ടുപെട്ടി തുറക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഉത്തരം തേടുകയാണ് ഈ മനുഷ്യർ.”
നമ്മുടെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വലിയ മേളയ്ക്കിടയിലും കായൽക്കരയിലെ ഈ നിശബ്ദ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാതിരിക്കരുത്. വാഗ്ദാനങ്ങളെക്കാൾ വലുതാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ വിശപ്പടക്കാനുള്ള വക എന്ന് അധികാരികൾ ഇനിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിയട്ടെ.







