വേമ്പനാട്ടു കായലിലെ നിശബ്ദ രോദനം: കക്കവാരൽ തൊഴിലാളികൾ പ്രതിസന്ധിയുടെ പടുകുഴിയിൽ

വേമ്പനാട്ടു കായലിന്റെ ഓളങ്ങൾക്കിടയിൽ തലമുറകളായി കക്കവാരി ജീവിച്ചവരുടെ ജീവിതം ഇന്ന് കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയുടെ കടലിലാണ്. പണ്ട് കായലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ട് സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ഒരുപോലെ ശേഖരിച്ചിരുന്ന കക്കകൾ, ഇന്ന് ഒരു മരീചികയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഉപജീവനത്തിനായി കായലിൽ വള്ളമിറക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ ഇന്ന് നിസ്സഹായാവസ്ഥയിലാണ്.

കായലിന്റെ കനിവ് വറ്റിയോ?

ഒരു കാലത്ത് സമൃദ്ധമായി ലഭിച്ചിരുന്ന കക്കകൾ ഇന്ന് അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും കായലിലെ മലിനീകരണവും കാരണം മുങ്ങിക്കുളിച്ചുള്ള പഴയ ശേഖരണരീതികൾ ഇപ്പോൾ പഴങ്കഥകളായി മാറി. പകരം, യന്ത്രങ്ങളുടെയും വലകളുടെയും സഹായത്തോടെ കായലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് കക്ക വാരുമ്പോഴും, ലഭ്യത വളരെ കുറവാണ്. ദിവസവരുമാനം പോലും കുടുംബത്തിന്റെ നിത്യചെലവുകൾക്ക് തികയാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് തണ്ണീർമുക്കം, പുത്തനങ്ങാടി, മുഹമ്മ, പൊന്നാട് തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെ നൂറുകണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾ.

മലിനീകരണത്തിന്റെ വിപത്ത്

വെറുമൊരു ദൗർലഭ്യമല്ല ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാരണം. പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങൾ, ക്രമരഹിതമായ മണൽ ഖനനം, ജലപ്രവാഹത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ കക്കകളുടെ സ്വാഭാവിക വളർച്ചയെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. കറുത്ത കക്കകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വർഗ്ഗങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കഷ്ടപ്പെട്ട് ശേഖരിക്കുന്ന കക്കകൾ പുഴുങ്ങി ഇറച്ചി എടുക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത സാഹചര്യമാണെന്ന് തൊഴിലാളികൾ വേദനയോടെ പറയുന്നു. ഈ തൊഴിലിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന കക്ക വ്യവസായ സഹകരണ സംഘങ്ങൾ ഇന്ന് തകർച്ചയുടെ വക്കിലാണ്.

ഒരുകൈ സഹായം, ഒരുകൈ കരുതലിൽ

തൊഴിലാളികളുടെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ട് അധികൃതർ ഇനിയും കണ്ണടച്ചുകൂടാ. കായലിന്റെ ശാസ്ത്രീയമായ ശുചീകരണവും, കക്കയുടെ ഉൽപാദനം വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള പദ്ധതികളും അടിയന്തരമായി നടപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കേവലം സഹായധനം മാത്രമല്ല, ഈ തലമുറയുടെ പാരമ്പര്യ തൊഴിലിനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നയപരമായ ഇടപെടലാണ് സർക്കാർ തലത്തിൽ ഉണ്ടാവേണ്ടത്.

“വേമ്പനാട്ടു കായലിന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും ജീവിതം കണ്ടെത്തുന്നവർക്ക് ഇന്ന് വയറുനിറയെ അപ്പം കഴിക്കാൻ പോലും വകയില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ഒരുപോലെ കൈവിട്ടപ്പോൾ, കക്കവാരൽ തൊഴിലാളികളുടെ ഈ നിശബ്ദ രോദനം അധികാരികളുടെ ചെവിയിലെത്തുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം. കായലിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ ഇനി പഴയതുപോലെ കക്കയുടെ സമൃദ്ധി നിറയട്ടെ.”

നമ്മുടെ നാടിന്റെ സംസ്കാരത്തോടും ഉപജീവനത്തോടും ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടി നമുക്കും ശബ്ദമുയർത്താം. അവരുടെ ജീവിതം ഇനിയും പട്ടിണിയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്താതിരിക്കാൻ സർക്കാർ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കട്ടെ.