നമ്മൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ജോലിയിൽ; പുലർച്ചെ മൂന്നിന് തുടങ്ങുന്ന ബേബിച്ചൻ ചേട്ടന്റെ 35 വർഷങ്ങൾ

മുഹമ്മ: പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണി. നാട് മുഴുവൻ ഉറക്കത്തിലാണ്. മഴയായാലും തണുപ്പായാലും പലരും പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടുന്ന സമയം.

പക്ഷേ ബേബിച്ചൻ ചേട്ടന്റെ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് അപ്പോഴാണ്.

സൈക്കിളിൽ പത്രക്കെട്ടുകളുമായി വീടുതോറും വാർത്തയെത്തിക്കാനുള്ള യാത്ര.

ഒരു ദിവസമോ ഒരു മാസമോ അല്ല…

ഏകദേശം 35 വർഷമായി തുടരുന്ന ജീവിതമാണിത്.

മുഹമ്മയിൽ ചിലർ സ്നേഹത്തോടെ ‘മഠത്തി’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ബേബിച്ചൻ ചേട്ടൻ, നാട് ഉണരുന്നതിനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പേ സൈക്കിളുമായി നിരത്തിലിറങ്ങും.

മഴ പെയ്താലും തണുപ്പായാലും പത്രം വീടുകളിലെത്തണം. നമ്മൾ രാവിലെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് പത്രം കിടക്കണം.

പുലർച്ചെ മൂന്നിന് തുടങ്ങുന്ന പത്രവിതരണം അവസാനിക്കുമ്പോൾ സമയം ഏകദേശം രാവിലെ 10 മണിയാകും.

പക്ഷേ അതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജോലി തീരുന്നില്ല.

വൈകുന്നേരം വീണ്ടും വീടുതോറും യാത്രയാണ് — പത്രത്തിന്റെ പണം പിരിക്കാൻ.

ഒരിക്കൽ ചെന്നാൽ വീട്ടിൽ ആളുണ്ടാകണമെന്നില്ല. ആളുണ്ടായാലും അപ്പോൾ പണം കിട്ടണമെന്നില്ല. വീണ്ടും പോകണം… ചിലപ്പോൾ പലതവണ.

അങ്ങനെ പുലർച്ചെ മൂന്നിന് തുടങ്ങുന്ന അധ്വാനം പല ദിവസങ്ങളിലും വൈകുന്നേരംവരെ നീളുന്നു.

1,500 പത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ന് 500ൽ താഴേക്ക്…

കാലം മാറിയപ്പോൾ ബേബിച്ചൻ ചേട്ടന്റെ സൈക്കിളിലെ പത്രക്കെട്ടിന്റെ വലുപ്പവും മാറി.

ഒരുകാലത്ത് 1,000 മുതൽ 1,500 വരെ പത്രങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്തിരുന്നിടത്ത് ഇന്ന് 500 കോപ്പി പോലും തികയുന്നില്ല.

അതിന് പിന്നിൽ നമ്മുടെ വാർത്താവായനയിൽ വന്ന വലിയ മാറ്റവുമുണ്ട്.

ഒരുകാലത്ത് നാട്ടിലോ ലോകത്തോ എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് അറിയാൻ പിറ്റേന്നത്തെ പത്രത്തിനായി കാത്തിരിക്കണമായിരുന്നു.

ഇന്ന് ആ കാത്തിരിപ്പില്ല.

ഒരു സംഭവം നടന്ന് മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ വാർത്ത മൊബൈൽ ഫോണിലെത്തുന്നു. ഫേസ്ബുക്കും വാട്സ്ആപ്പും ഓൺലൈൻ വാർത്താമാധ്യമങ്ങളും നമ്മുടെ വാർത്താവായനയുടെ രീതിയെ മാറ്റിമറിച്ചു.

പത്രത്തിൽ പിറ്റേന്ന് വരുന്ന പല വാർത്തകളും തലേദിവസം തന്നെ നമ്മൾ അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരിക്കും.

പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയ തലമുറയിൽ അച്ചടി പത്രം വാങ്ങി വായിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറയുന്നതിന്റെ പ്രതിഫലനം ബേബിച്ചൻ ചേട്ടന്റെ സൈക്കിളിലെ പത്രക്കെട്ടിലും കാണാം.

അതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വലിയ പരാതികളൊന്നും പറയുന്നില്ല.

ബേബിച്ചൻ ചേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ വളരെ ലളിതമാണ്:

“ഇപ്പോൾ ഇച്ചിരി ഇടിവാണ്… ഇപ്പോൾ പിള്ളേരാരും പത്രം തുറന്നു നോക്കുന്നില്ലല്ലോ…”

ചെറിയൊരു വാചകം.

പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒരു വലിയ യാഥാർഥ്യമുണ്ട്.

ഒരു പത്രം കുറയുമ്പോൾ കുറയുന്നത് ഒരു കോപ്പി മാത്രമല്ല; അതിനെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വരുമാനത്തിലെ ചെറിയൊരു വിഹിതം കൂടിയാണ്.

35 വർഷം… വെറുമൊരു കണക്കല്ല

ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ…

35 വർഷത്തിനിടെ എത്ര പുലർച്ചകളിൽ അദ്ദേഹം ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകും?

എത്ര മഴയിൽ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും?

എത്ര തണുത്ത പ്രഭാതങ്ങളിൽ സൈക്കിൾ ചവിട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും?

എത്ര ആഘോഷദിവസങ്ങൾ ജോലിക്കായി മാറ്റിവച്ചിട്ടുണ്ടാകും?

എത്ര വീടുകളുടെ മുന്നിൽ പത്രവുമായി എത്തിയിട്ടുണ്ടാകും?

എത്ര ആയിരം കിലോമീറ്ററുകൾ ആ സൈക്കിൾ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും?

35 വർഷം എന്നത് വെറുമൊരു കണക്കല്ല. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു ഭാഗമാണ്.

നമ്മുടെ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് വാർത്ത എത്തിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ പതിറ്റാണ്ടുകളാണ് ബേബിച്ചൻ ചേട്ടൻ മാറ്റിവച്ചത്.

നമുക്ക് പത്രം; അദ്ദേഹത്തിന് ജീവിതം

രാവിലെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് കിടക്കുന്ന പത്രം നമ്മൾ ഏതാനും മിനിറ്റ് വായിച്ച് മാറ്റിവച്ചേക്കാം.

പക്ഷേ ബേബിച്ചൻ ചേട്ടന് അത് വെറുമൊരു കടലാസല്ല.

അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതമാർഗമാണ്.

ആ പത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ചെറിയ വരുമാനത്തിലാണ് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതവും പ്രതീക്ഷകളും ചേർന്നുനിൽക്കുന്നത്.

വാർത്തകൾ അതിവേഗം ഡിജിറ്റലാകുമ്പോൾ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി വീടുതോറും വാർത്ത എത്തിച്ച ഇത്തരം മനുഷ്യരുടെ തൊഴിലും പതിയെ ചുരുങ്ങുകയാണ്.

നാളെ രാവിലെ പത്രം എടുക്കുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഓർക്കുക…

ഒരു ദിവസം പത്രം വൈകിയാൽ നമ്മൾ ചോദിക്കും:

“ഇന്ന് പത്രം വന്നില്ലേ?”

പക്ഷേ 35 വർഷമായി നമ്മുടെ വീടുകളിലേക്ക് പത്രമെത്തിച്ച ആ മനുഷ്യനോട് നമ്മൾ ഒരിക്കലെങ്കിലും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ…

“ബേബിച്ചൻ ചേട്ടാ… സുഖമാണോ?”

നാളെ രാവിലെ നിങ്ങളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് പത്രം കിടക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഓർക്കുക…

ആ പത്രത്തിന് പിന്നിൽ പുലർച്ചെ മൂന്നിന് ഉപേക്ഷിച്ച ഒരാളുടെ ഉറക്കമുണ്ട്.

മഴയിൽ നനഞ്ഞ ശരീരമുണ്ട്.

തണുപ്പിനെ അതിജീവിച്ച് സൈക്കിൾ ചവിട്ടിയ കാലുകളുണ്ട്.

35 വർഷത്തെ അധ്വാനമുണ്ട്.

ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതമുണ്ട്.

കാലം മുന്നോട്ടുപോകും.

വാർത്തകൾ ഇനിയും വേഗത്തിൽ നമ്മുടെ മൊബൈലുകളിലെത്തും. ഒരുനാൾ വീടുതോറും പത്രമെത്തിക്കുന്ന ഈ സൈക്കിളുകളും അപൂർവമായേക്കാം.

പക്ഷേ 35 വർഷമായി മുഹമ്മയുടെ പ്രഭാതങ്ങളിലേക്ക് വാർത്തയെത്തിച്ച ബേബിച്ചൻ ചേട്ടനെപ്പോലുള്ള മനുഷ്യരുടെ അധ്വാനം നമ്മൾ മറന്നുപോകരുത്.

ചില മനുഷ്യരുടെ വില തിരിച്ചറിയാൻ അവർ ജോലി നിർത്തുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല.

അവർ നമ്മോടൊപ്പം ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെ അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാം. ഒരു നല്ല വാക്ക് പറയാം.

ഈ കഥ വായിച്ച ഒരാളെങ്കിലും ബേബിച്ചൻ ചേട്ടനെ കാണുമ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചാൽ…

“ബേബിച്ചൻ ചേട്ടാ, സുഖമാണോ?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ…

35 വർഷത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധ്വാനത്തിന് ഈ നാട് നൽകുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ ആദരവുകളിൽ ഒന്നായിരിക്കും അത്.

ഈ കഥ മറ്റുള്ളവരിലേക്കും എത്തട്ടെ…

35 വർഷമായി മുഹമ്മയുടെ പ്രഭാതങ്ങളിലേക്ക് വാർത്തയെത്തിക്കുന്ന ബേബിച്ചൻ ചേട്ടന് അർഹിക്കുന്ന സ്നേഹവും ആദരവും എത്തട്ടെ.