“39 സെന്റിൽ നിന്ന് 2,000 തേങ്ങ കിട്ടിയിരുന്ന മുഹമ്മ… ഇന്ന് കായ്ക്കുന്ന തേങ്ങ പോലും നശിക്കുന്നു” — പഴയ നാടിന്റെ പച്ചപ്പ് ഓർത്ത് കെ.കെ. അപ്പച്ചൻ

മുഹമ്മ: ഒരുകാലത്ത് ചെറിയൊരു പുരയിടവും കുറച്ച് തെങ്ങുകളും ഒരു പശുവും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കുടുംബത്തിന് ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ ജീവിക്കാമായിരുന്നു. ഇന്ന് തെങ്ങിൽ കായ്ക്കുന്ന തേങ്ങ പോലും കർഷകന്റെ കൈയിലെത്താതെ നശിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്.

പഴയ മുഹമ്മയുടെ കാർഷിക സമൃദ്ധിയും ഇന്നത്തെ കർഷകന്റെ ദുരിതവും സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ പറയുകയാണ് മുഹമ്മ കുഴുപ്പുവെളിയിൽ കെ.കെ. അപ്പച്ചൻ.

പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സുമുതൽ കൃഷിയുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ ഓർമകളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ തെളിയുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം മാത്രമല്ല — തെങ്ങും നെല്ലും വെറ്റിലയും കയറും ചേർന്ന് ജീവിച്ചിരുന്ന പഴയ മുഹമ്മയുടെ ചിത്രം കൂടിയാണ്.

39 സെന്റിൽ നിന്ന് രണ്ട് മാസത്തിലൊരിക്കൽ 2,000 തേങ്ങ

അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ പഴയകാല ഓർമകളിൽ ആദ്യം നിറയുന്നത് തെങ്ങിൻതോപ്പുകളാണ്.

കുടുംബത്തിന് ലഭിച്ച ഏകദേശം 39 സെന്റ് പുരയിടത്തിൽ നിന്ന് രണ്ട് മാസത്തിലൊരിക്കൽ 2,000ത്തോളം തേങ്ങ ലഭിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നു.

അന്നത്തെ കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന വരുമാനമാർഗങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു തേങ്ങ.

“39 സെന്റ് സ്ഥലത്ത് നിന്ന് രണ്ട് മാസത്തിലൊരിക്കൽ 2,000ത്തോളം തേങ്ങ കിട്ടുമായിരുന്നു. ഒരു പശുവുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ നിന്നുമൊരു വരുമാനം. ഇതൊക്കെക്കൊണ്ട് സുഖമായി കഴിയാമായിരുന്നു. ആരെയും ആശ്രയിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല.”

ചെറിയൊരു പുരയിടം പോലും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കിയിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.

ഇന്നും അപ്പച്ചൻ ചേട്ടൻ തെങ്ങിനെയും കൃഷിയെയും കൈവിട്ടിട്ടില്ല. മുഹമ്മ വടക്ക് നാളികേര സംഘത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റായും കേരകർഷകരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമാണ്.

ഇന്ന് കായ്ക്കുന്ന തേങ്ങയ്ക്കും രക്ഷയില്ല

കാലം മാറിയപ്പോൾ കേരകർഷകന്റെ പ്രശ്നങ്ങളും മാറി.

കാറ്റുവീഴ്ച, മണ്ഡരി, കൊമ്പൻചെല്ലി തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഇന്ന് വവ്വാൽ, അണ്ണാൻ, എലി എന്നിവയുടെ ശല്യവും കേരകർഷകർക്ക് വലിയ തലവേദനയാണെന്ന് അപ്പച്ചൻ ചേട്ടൻ പറയുന്നു.

കരിക്ക് മുതൽ മൂപ്പെത്തിയ തേങ്ങവരെ ഇവ കടിച്ചും കൊത്തിയും നശിപ്പിക്കുന്നു.

“ഒരു തെങ്ങിൽ ശല്യം തുടങ്ങിയാൽ കരിക്ക് മുതൽ ഉണങ്ങിയ തേങ്ങ വരെ നശിക്കും. തെങ്ങിൻചുവട്ടിൽ നൂറുകണക്കിന് തേങ്ങകൾ ഇങ്ങനെ കൊത്തിയും കടിച്ചും വീണുകിടക്കുന്നത് കാണാം.”

തേങ്ങയ്ക്ക് നല്ല വില ലഭിക്കുന്ന സമയത്ത് കായ്ഫലം ഇങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് കർഷകന്റെ വേദന ഇരട്ടിയാക്കുന്നു.

ഒരുകാലത്ത് 39 സെന്റിൽ നിന്ന് 2,000 തേങ്ങ കിട്ടിയിരുന്ന ഓർമയും, ഇന്ന് കായ്ച്ചുനിൽക്കുന്ന തേങ്ങ പോലും സംരക്ഷിക്കാൻ പാടുപെടുന്ന അവസ്ഥയും — അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ തന്നെ കാലത്തിന്റെ മാറ്റം വായിക്കാം.

നെല്ലിന്റെ പച്ചപ്പിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന മുഹമ്മ

തെങ്ങിനൊപ്പം പഴയ മുഹമ്മയുടെ മറ്റൊരു മുഖമായിരുന്നു നെൽകൃഷി.

അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ ഓർമയിൽ, പഴയ എട്ടാം വാർഡിൽ മാത്രം ഏകദേശം 266 ഏക്കർ നെൽപ്പാടം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് നെല്ല് കൊയ്തുകഴിഞ്ഞാൽ പാടം വെറുതെയിടുന്ന പതിവില്ല.

ഫെബ്രുവരിയിലെ വിളവെടുപ്പിന് പിന്നാലെ ചെറുപയർ, എള്ള്, വൻപയർ തുടങ്ങിയവ കൃഷി ചെയ്യും.

ഒരു വിള അവസാനിച്ചാൽ മറ്റൊരു വിള.

അതായിരുന്നു പഴയ കാർഷിക ജീവിതം.

പാടങ്ങൾക്കിടയിൽ ചിറകളും വരമ്പുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ കൈത്തോടുകൾ ഒഴുകി. മഴവെള്ളം ആ തോടുകളിലൂടെ കായലിലേക്ക് എത്തുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ന് പഴയ പാടങ്ങളിൽ പലതും കാടുപിടിച്ചുകിടക്കുകയാണെന്ന് അപ്പച്ചൻ ചേട്ടൻ വേദനയോടെ പറയുന്നു.

“പാടങ്ങൾ പലതും കാടുപിടിച്ചു. തോടുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നില്ല. വെള്ളം പോകാനുള്ള വഴികൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിലെ വീടുകളുടെ ചവിട്ടുപടിവരെ വെള്ളമെത്തുന്ന അവസ്ഥയായി.”

നെല്ലിന്റെ പച്ചപ്പിനൊപ്പം ഇല്ലാതായത് കൃഷി മാത്രമല്ല; മുഹമ്മയുടെ പഴയ ജലസംസ്കാരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം കൂടിയാണ്.

12-ാം വയസ്സിൽ തുടങ്ങിയ വെറ്റിലക്കൃഷി

അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ സ്വന്തം കൃഷിജീവിതത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന വിളകളിലൊന്നാണ് വെറ്റില.

പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സുമുതൽ വെറ്റിലക്കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ ജീവിതമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റേത്.

അച്ഛനിൽ നിന്നും അമ്മാവനിൽ നിന്നും കണ്ടും പഠിച്ചുമാണ് വെറ്റിലക്കൃഷിയുടെ പാഠങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കിയത്.

പുലർച്ചെ തന്നെ തോട്ടത്തിലെത്തണം. തടങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കണം. പഴുത്ത ഇലകൾ മാറ്റണം. കൊടികൾ കെട്ടി ശരിയാക്കണം. മഴയും വെയിലും ശ്രദ്ധിച്ച് നിരന്തരമായി പരിചരിക്കണം.

ആ അധ്വാനത്തിന് ഒരുകാലത്ത് നല്ല പ്രതിഫലവുമുണ്ടായിരുന്നു.

വെറ്റിലക്കൃഷിയിൽ നിന്ന് മാത്രം മാസം ₹10,000 മുതൽ ₹12,000 വരെ വരുമാനം ലഭിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അപ്പച്ചൻ ചേട്ടൻ പറയുന്നു.

എന്നാൽ പിന്നീട് രോഗബാധയെത്തി.

വർഷങ്ങളായി വളർത്തിയ വെറ്റിലക്കൊടികൾ നശിച്ചു.

എന്നിട്ടും അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ വിശ്വാസം മാറിയിട്ടില്ല.

“ഒരു കാരണവശാലും കൃഷിക്ക് നഷ്ടമില്ല. കൃഷി ചെയ്താൽ വരുമാനം ഉണ്ടാകും. വെറ്റില പോയതാണ്; ഞാൻ വീണ്ടും ആ കൃഷിയിലേക്ക് ഇറങ്ങും.”

ഓണം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വെറ്റിലക്കൃഷി തുടങ്ങാനുള്ള തീരുമാനത്തിലാണ് അദ്ദേഹം.

കയർതറകൾ മുഴങ്ങിയിരുന്ന മുഹമ്മ

തെങ്ങിന്റെയും നെല്ലിന്റെയും വെറ്റിലയുടെയും കഥ കഴിഞ്ഞാൽ പഴയ മുഹമ്മയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് കയറിനെ മാറ്റിനിർത്താനാവില്ല.

ഒരുകാലത്ത് മുഹമ്മയിലെ നിരവധി വീടുകളിൽ രണ്ടും മൂന്നും നാലും തറകളുള്ള ചെറിയ കയർ യൂണിറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വീട്ടിലെ സ്ത്രീകൾ തൊണ്ട് തല്ലും. കയർ പിരിക്കും. വീട്ടിലെ തറകളിൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിർമ്മിക്കും.

അത് വെറുമൊരു തൊഴിൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല — ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ വരുമാനമായിരുന്നു.

അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലും കയർതറകളുണ്ടായിരുന്നു. ഏകദേശം 14 വർഷത്തോളം ചെറുകിട കയർ ഫാക്ടറി നടത്തിയ അനുഭവവും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്.

പിന്നീട് യന്ത്രവത്കരണം ശക്തമായി.

വലിയ യൂണിറ്റുകളിൽ ഉൽപ്പാദനം വർധിച്ചു. കയറ്റുമതി കൂടി.

പക്ഷേ അതിനൊപ്പം നാട്ടിൻപുറത്തെ ചെറിയ കയർ യൂണിറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതായി.

വീടുകളിൽ നിരന്തരം കേട്ടിരുന്ന കയർതറകളുടെ ശബ്ദവും പതുക്കെ നിശ്ശബ്ദമായി.

അവിടെ അവസാനിച്ചത് ഒരു തൊഴിൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല.

മുഹമ്മയിലെ നിരവധി കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം കൂടിയായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും മണ്ണിനെ കൈവിട്ടിട്ടില്ല

പഴയ കൃഷിയുടെ നല്ലകാലവും അതിന്റെ തകർച്ചയും നേരിട്ട് കണ്ട ഒരാളാണ് അപ്പച്ചൻ ചേട്ടൻ.

എന്നിട്ടും ഇന്നും കൃഷിയോടൊപ്പമാണ് ജീവിതം.

നാല് പശുക്കളെ വളർത്തുന്നു. ജാതിയും കപ്പയും കൃഷി ചെയ്യുന്നു. വീട്ടാവശ്യത്തിനുള്ള പച്ചക്കറികളും വളർത്തുന്നു.

ഇന്നത്തെ ചെറുകിട കർഷകന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം തൊഴിലാളികളുടെ ക്ഷാമമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

കൃഷി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചെറിയ കർഷകർക്ക് ടില്ലർ, ട്രാക്ടർ തുടങ്ങിയ കാർഷിക യന്ത്രങ്ങൾ സബ്സിഡിയോടെ ലഭ്യമാക്കണമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവശ്യം.

രാഷ്ട്രീയം വിട്ടു; പൊതുപ്രവർത്തനം വിട്ടില്ല

ഒരു കാലത്ത് രാഷ്ട്രീയത്തിലും സജീവമായിരുന്നു അപ്പച്ചൻ ചേട്ടൻ.

പഴയകാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പറയുന്നു:

“പാവപ്പെട്ടവന്റെ കഷ്ടപ്പാട് കണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് വന്നത്. മാർക്സിസം പഠിച്ചിട്ടാണ് വന്നത്; ”

കാലത്തിനൊപ്പം രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ രീതികൾ മാറിയെന്ന അഭിപ്രായമാണ് അദ്ദേഹത്തിനുള്ളത്. അതോടെയാണ് സജീവ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് മാറിനിന്നത്.

എന്നാൽ പൊതുപ്രവർത്തനം അവസാനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.

ഇന്ന് മുഹമ്മ നാളികേര സംഘത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റായി കർഷകരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമായി തുടരുന്നു.

ഇത് അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ മാത്രം കഥയല്ല… മുഹമ്മയുടെ കഥയാണ്

ആദ്യം തെങ്ങ്.

പിന്നെ നെൽപ്പാടങ്ങൾ.

വെറ്റിലക്കൊടികൾ.

കയർതറകൾ.

പശുക്കളും പുരയിടക്കൃഷിയും.

ഇവയെല്ലാം ചേർന്നതായിരുന്നു ഒരുകാലത്തെ മുഹമ്മയുടെ ജീവിതം.

39 സെന്റിൽ നിന്ന് രണ്ട് മാസത്തിലൊരിക്കൽ 2,000 തേങ്ങ കിട്ടിയിരുന്ന കാലം ഇന്ന് ഓർമയാണ്.

266 ഏക്കർ നെൽപ്പാടത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗത്ത് ഇന്ന് പഴയ പച്ചപ്പില്ല.

വീടുകളിലെ കയർതറകളുടെ ശബ്ദം മങ്ങി.

വെറ്റിലക്കൃഷിയെ രോഗം തകർത്തു.

കായ്ക്കുന്ന തേങ്ങയെ വവ്വാലും അണ്ണാനും എലിയും നശിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നിട്ടും എഴുപതുകൾ പിന്നിട്ട അപ്പച്ചൻ ചേട്ടൻ വീണ്ടും വെറ്റിലക്കൊടി നട്ടുപിടിപ്പിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് കെ.കെ. അപ്പച്ചന്റെ ജീവിതം ഒരു കർഷകന്റെ കഥ മാത്രമല്ലാത്തത്.

നെല്ലും തെങ്ങും വെറ്റിലയും കയറും ചേർന്ന് ജീവിച്ചിരുന്ന പഴയ മുഹമ്മയുടെ ജീവിക്കുന്ന ഓർമയാണ് അദ്ദേഹം.

കാലം മാറി. നാടും മാറി. കൃഷിയും മാറി.

പക്ഷേ അപ്പച്ചൻ ചേട്ടന്റെ മണ്ണിനോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രം മാറിയിട്ടില്ല.