വേമ്പനാടിന്റെ നെഞ്ചകം പിളർത്തി മണൽക്കൊള്ള: മുഹമ്മയിലെ ജനത സമരപാതയിൽ

ആലപ്പുഴയുടെ ജീവനാഡിയായ വേമ്പനാട്ടു കായൽ ഇന്ന് വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ നടുവിലാണ്. കായലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും മണൽ വാരി വികസനം പണിയുമ്പോൾ, ആവാസവ്യവസ്ഥ തകർന്നു തരിപ്പണമാകുന്നത് കായലിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു കഴിയുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതമാണ്. മുഹമ്മ കണ്ണങ്കരയിൽ ഇപ്പോൾ ഉയരുന്നത് വികസനത്തിന്റെ ആരവങ്ങളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള കായൽ തൊഴിലാളികളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും നിലവിളിയാണ്.

കായൽ മരിക്കുന്നു, ഒപ്പം മനുഷ്യരും

മണൽ ഖനനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറന്തള്ളുന്ന ഡീസലും ഗ്രീസും കായലിലെ തെളിനീരിനെ വിഷലിപ്തമാക്കുകയാണ്. വരാലും കരിമീനും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മത്സ്യങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ ചത്തുപൊങ്ങുന്നതും കക്കകൾ വ്യാപകമായി നശിക്കുന്നതും ഏതൊരു പ്രകൃതിസ്നേഹിയെയും വേദനിപ്പിക്കും. ചീനവല വിരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ, വള്ളങ്ങൾ അടുപ്പിക്കാൻ ഒരിടമില്ലാതെ കായലിന്റെ മക്കളായ ഈ തൊഴിലാളികൾ ഇന്ന് നിസ്സഹായരായി മാറുകയാണ്.

ചട്ടങ്ങളെ കാറ്റിൽ പറത്തി ഒരു കൊള്ള

തീരത്തുനിന്ന് 350 മീറ്റർ അകലത്തിൽ മാത്രമേ മണൽ ഖനനം പാടുള്ളൂ എന്ന നിയമം ഇവിടെ വെറും കടലാസിൽ മാത്രം. വെറും 200 മീറ്റർ അകലത്തിൽപ്പോലും ഖനനം നടക്കുമ്പോൾ അധികൃതരുടെ കണ്ണുകൾ എവിടെയാണെന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. ഒന്നല്ല, ഇപ്പോൾ രണ്ട് സൈറ്റുകളിലായാണ് കായലിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ട് മണൽ വാരുന്നത്. ഖനനത്തിന് ശേഷം അടിഞ്ഞുകൂടുന്ന കിലോമീറ്ററുകളോളം നീളുന്ന ചെളിയും അഴുക്കും മാറ്റുമെന്ന വാഗ്ദാനം വെറും ജലരേഖയായി മാറിയപ്പോൾ, കായലോരം ഒരു വലിയ ചതുപ്പായി മാറി കഴിഞ്ഞു.

കണ്ണങ്കരയുടെ ദുരിതപർവ്വം

കായലിലെ നാശത്തേക്കാൾ ഭീകരമാണ് കരയിലെ അവസ്ഥ. 24 മണിക്കൂറും ഭാരവാഹനങ്ങൾ ചീറിപ്പായുന്നതോടെ കണ്ണങ്കരയിലെ റോഡുകൾ പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കുഴികളായി മാറി. ഈ റോഡുകൾക്കിരുവശമുള്ള സ്‌കൂളുകളിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ജീവൻ പോലും പണയം വെച്ചാണ് ഈ വാഹനങ്ങൾ പായുന്നത്. പഠനവും കളിയും പൊടിയിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, അധികാരികളുടെ നിശബ്ദത ഈ നാടിനെ കൂടുതൽ ആശങ്കയിലാക്കുന്നു.

“വേമ്പനാട് എന്നത് ഒരു പ്രദേശമല്ല, അത് ഒരു സംസ്കാരമാണ്. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യനെയും കൊന്നൊടുക്കുന്ന ഈ രീതി അവസാനിക്കണം. പരാതികൾ നൽകിയിട്ടും മൗനം പാലിക്കുന്ന അധികൃതരുടെ മുന്നിൽ, ഇനി സമരത്തിന്റെ കനലുകൾ ആളിക്കത്താനാണ് സാധ്യത. നമ്മുടെ കായലിനെയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സുരക്ഷയെയും സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു ശബ്ദമുയർത്താം.”

അധികാരികളുടെ കാതുകൾ അടഞ്ഞിരിക്കാം, എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ രോഷം ഇനിയെങ്കിലും അവർ തിരിച്ചറിയണം. വേമ്പനാടിന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപേ, ഈ മണൽക്കൊള്ള അവസാനിപ്പിക്കാൻ നടപടികൾ ഉണ്ടായേ തീരൂ.