കെ.വി.ദയാല്‍

ഒരാൾ തന്റെ വീടിനു ചുറ്റും മരങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അതൊരുപക്ഷേ സൗന്ദര്യവത്കരണം മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, കെ.വി. ദയാൽ എന്ന മനുഷ്യൻ ചെയ്തത് അതല്ല; അദ്ദേഹം കാടിനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്റെ വീട്ടിലേക്കും ജീവിതത്തിലേക്കും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു. മരുഭൂമിയെപ്പോലെ വരണ്ട പഞ്ചാരമണൽ നിറഞ്ഞ ഒരേക്കർ ഭൂമിയിൽ, 22 വർഷത്തെ അശ്രാന്ത പരിശ്രമം കൊണ്ട് ദയാൽ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തത് വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വനസഞ്ചയമാണ്.

സ്വപ്നങ്ങളിലെ മാറ്റം

തുടക്കത്തിൽ ഒരു സാധാരണ ബിസിനസ്സുകാരനായിരുന്നു ദയാൽ. ജർമ്മനിയും അമേരിക്കയും ജപ്പാനും കടന്നുള്ള കയർ ബിസിനസ്സ്, ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപയുടെ ലാഭം, വലിയ വീട്, വലിയ കാർ—അതായിരുന്നു ദയാലിന്റെ അന്നത്തെ സ്വപ്നങ്ങൾ. എന്നാൽ, പ്രകൃതിയിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ കത്ത് ദയാലിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശാബോധം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.

തെങ്ങു കൃഷിയിലെ രോഗബാധയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ച് പരിസരവേദിയിലേക്ക് അയച്ച ആ കത്തിന് ലഭിച്ച മറുപടി, അദ്ദേഹത്തെ ഫുക്കുവോക്കയുടെ ‘ഒറ്റ വൈക്കോൽ വിപ്ലവം’ എന്ന പുസ്തകത്തിലേക്കും പ്രകൃതി കൃഷിയിലേക്കും നയിച്ചു. ആ വഴിയേ അദ്ദേഹം കാടുകയറാൻ തുടങ്ങി. ജോൺ സി. ജേക്കബിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കാടിനെ അറിഞ്ഞ നിമിഷം, ദയാൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു: “കാടില്ലാതെ നാടില്ല.”

മരുഭൂമിയിലെ വനസൃഷ്ടി

ആലപ്പുഴയിലെ മുഹമ്മ കായിപ്പുറത്തെ പഞ്ചാരമണൽ നിറഞ്ഞ പറമ്പിൽ മരം വളർത്തുക എന്നത് അസാധ്യമായ ഒന്നാണെന്ന് പലരും വിധിയെഴുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ദയാൽ അവിടെ ഒരു കുളം വെട്ടി, അതിനു ചുറ്റും മരം നട്ടു. ഓരോ വർഷവും കാടു കയറുമ്പോൾ അവിടെ നിന്നും കിട്ടുന്ന ഓരോ വിത്തും അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ നടാൻ തുടങ്ങി.

ഇന്ന് ആ ഒരേക്കർ പറമ്പിൽ വംശനാശ ഭീഷണി നേരിടുന്നവ ഉൾപ്പെടെ 260 ഇനം മരങ്ങളുണ്ട്. 22 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനും അധ്വാനത്തിനുമിടയിൽ ആ പറമ്പ് പൂർണ്ണമായും ഒരു കാടായി മാറി. ചന്ദനവും ചൂരലും കാട്ടുമുല്ലയും നിറഞ്ഞ ആ വനഭൂമിയിൽ ഇന്ന് കൊടും ചൂടിലും തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടുന്നു. അലഞ്ഞുനടന്ന വിത്തുകൾ മണ്ണിൽ വേരൂന്നി, മരുഭൂമി എന്ന് വിളിച്ച മണ്ണ് ഇന്ന് ദയാലിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ‘ഗുരുനാഥനായി’ മാറി.

കാട് പഠിപ്പിച്ച പാഠം

“എനിക്ക് ഒത്തിരി ഗുരുക്കന്മാരുണ്ട്, പക്ഷേ കാടാണ് എന്റെ ഗുരുനാഥൻ.” ദയാലിന്റെ ഈ വാക്കുകളിൽ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ സാരം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. മരങ്ങൾ തമ്മിൽ മത്സരിക്കുന്നതല്ല, പരസ്പരം സഹകരിച്ചാണ് സൂര്യപ്രകാശത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നത് എന്ന് കാട് അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിച്ചു. ടെറസ്സിൽ എ.സിയിൽ ഉറങ്ങിയ ദയാൽ ഇന്ന് ഇലപ്പടർപ്പുകൾക്കിടയിലെ കാറ്റിന്റെ തണുപ്പിലാണ് സുഖനിദ്ര കൊള്ളുന്നത്. ഭാര്യ ജയതയ്ക്കും ഇപ്പോൾ ബോധ്യമായി, തന്റെ വീട്ടിലെ കാടിന്റെ വില.

“കൈവിരൽത്തുമ്പും മണ്ണുമായുള്ള ബന്ധം ബുദ്ധിയെ ഉണർത്തും; ജീവനുള്ള വിത്തിൽ വിരൽ തൊടുന്നത് പോലെയാണത്.”

വനം വകുപ്പ് നൽകിയ ‘വനമിത്ര’ പുരസ്കാരം തേടിയെത്തുമ്പോൾ, താൻ നട്ടുവളർത്തിയ മരങ്ങളുടെ എണ്ണം പോലും ദയാൽ കൃത്യമായി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇനിയുള്ള കാലം കൃഷിയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്ന ഈ 61-കാരൻ, വരാനിരിക്കുന്ന തലമുറയ്ക്ക് നൽകുന്ന വലിയൊരു പാഠമുണ്ട്—മനുഷ്യൻ തിരികെ കൃഷിയിലേക്കും പ്രകൃതിയിലേക്കും മടങ്ങിയെത്തിയേ തീരൂ.